You are here

Drinkwater uit Maas bevat radioactief Tritium

De kerncentrale in Tihange loost radioactief Tritium in de Maas. Hierdoor is het drinkwater van 6 miljoen mensen (licht) radioactief besmet.

In Eijsden bevat het Maaswater tot wel 35 Becquerel Tritium per liter. Dat is één derde van de maximaal toegestane hoeveelheid Tritium in drinkwater (100 Bq/l). In de periode 1980-2005 heeft regelmatig overschrijding van die norm in Maaswater plaatsgevonden.

Als er in de kerncentrale van Tihange een ongeluk zoals in Tsjernobyl of Fukushima plaatsvindt dan kan de Maas zo sterk besmet raken met verschillende radioactieve stoffen dat het Maaswater tot in lengte van dagen ongeschikt blijft voor gebruik als drinkwater. Het uit Maaswater bereidde drinkwater wordt geleverd aan 6 miljoen consumenten in onder andere de stedelijke gebieden rond Brussel, Antwerpen, Rotterdam en Den Haag en delen van de Nederlandse provincies Limburg en Zeeland en de Belgische provincie West-Vlaanderen.

Wat is Tritium?
Tritium is een radioactief isotoop van waterstof. Tritium komt van nature al voor maar de grootste hoeveelheden wordt geproduceerd door menselijk handelen: vooral bij militaire toepassingen (atoomproeven, militaire installaties) en door lozingen/uitstoot van kerncentrales en opwerkingsfabrieken.

Hoe gevaarlijk is Tritium?
Voor wat betreft de gezondheidseffecten moet rekening gehouden worden met het feit dat Tritium zich kan vermengen met biologische waterstofhoudende moleculen en zelfs kan integreren in het DNA. Vooral in het laatste geval zet de heterogene dosisdistributie van Tritium het concept van de gemiddelde orgaandosis, gebruikt voor het bepalen van het stralingsrisico, op de helling. Dit risico zou - ook volgens het FANC - groter kunnen zijn dan men tot nu toe dacht, in het bijzonder voor de blootstelling aan Tritium tijdens de diverse stadia van de zwangerschap (blootstelling van het embryo of de foetus). 

Langdurige blootstelling
Bij langdurige blootstelling aan een lage dosis radioactieve straling treedt schade op aan het DNA van de cellen. De schade aan het DNA kan maar beperkt hersteld worden door het lichaam: de cellen zullen afsterven of blijven leven met veranderingen in het DNA tot gevolg: mutaties. Het zijn deze mutaties die lange termijn gevolgen kunnen hebben, met name de ontwikkeling van kanker. Mutaties zitten verankerd in het genetische materiaal en worden doorgegeven aan het nageslacht. Kanker kan optreden jaren nadat de bestraling plaatsvond. Het gevaar van radioactieve stoffen ligt niet enkel in de straling, maar ook in de opname van de stof. In de omgeving kan immers radioactief stof in de lucht zweven dat kan opgenomen worden door inademing of door radioactief besmet voedsel op te nemen. Dit is een ernstiger vorm van besmetting omdat de stralende deeltjes van binnenuit actief zijn en bv. direct de ingewanden bereikt. Bovendien blijven de radioactieve stoffen langdurig in het lichaam.